इटहरी टु मनाली

  • मंसिर २५, २०७६
  • १३११ पटक पढिएको
  • मिश्रा गुरुङ
alt


जतिजति पर्यटकको घुइँचो भेटिन्थ्यो त्यति नै आफ्नो देशमा त्यसै खेर गइरहेको प्राकृतिक सम्पदाले मनै छुकछुक बनाउँथ्यो ।


साँझको घामले पनि शायद हामीलाई शुभयात्रा भन्दै थियो होला । मौसमले पनि बिदाइमा साथ दिएर होला ओभानो थियो बाटो । अवरोध थिएन कुनै झरी बादलको न त आवेग नै थियो आँधी हुरीको । असोज वा अक्टोवरको मौसम यसै मनोरम हुन्छ नै त्यसैले त भनाइ नै छ दशैं आएजस्तो घमाइलो मौसम ।
घरका तमाम चिन्ताहरू केही समयको लागि घरमै छोडेर अक्टोबर ९ तारिक अर्थात् असोज २२ गते बेलुका ९ जना साँझको ५ बजे इटहरीको बर्गर हाउसअगाडि भेला भएर जोगबनीको प्रस्थान ग¥यौँ । ठाउँठाउँमा ल्याम्पपोस्टको उज्यालोले भुइँ पोतिसकेको थियो । साढे सात बजे जोगबनी ट्रेन स्टेसनमा पुग्यौं । सिमाञ्चल टु आनन्दविहार रेल हाम्रै पर्खाइमा बसिरहेको झैँ देखिन्थ्यो ।
९ जनाको हाम्रो समूह रिजर्भेसन सिटहरू भने तीनतिर परेको रहेछ । हाम्रो मात्र होइन अरु गु्रपको पनि सिट त्यस्तै परेको रहेछ, तिनतिर छरिएको । तर सिमाञ्चल रेल भने नेपाली यात्रुले नै पूरै रिजर्भ गरेझैँ जताततै नेपाली यात्रु मात्र देखिन्थे । त्यसमा केही इटहरीकै र परिचित अनुहार पनि थिए । नेपाली यात्रुहरूको भीड हुनुको विशेष कारण भने मानवधर्मका गुरुका कान्छा छोराको शुभविवाहमा सरिक हुन हरिद्वार जाने भक्तजनहरू थिए भने कोही बृन्दावन लगायत विभिन्न तीर्थस्थल जाने तीर्थालुहरू थिए ।
हाम्रो यात्राको गाइड भनौँ या अभिभावक रोशन चौधरी दाइ हुनुहुन्थ्यो । धेरै पटक ट्रेन ट्राभल्स गरिसकेका दाइले चलाखीपूर्वक कति सजिलै हाम्रो सिट एकै ठाउँ मिलाइसक्नुभएछ हामी छक्क प¥र्याैँ । हामी मात्र होइन सिट सट्टापट्टा गर्ने अरु नेपालीहरू पनि अचम्म मान्दै हाम्रो पनि सिट मिलाइदिनू न दाइ भन्दै आए । केहीछिनको लागि दाइ रेलको टिटि नै बनिनुभयो । हामी बीचबाटै कसैले मेरो पनि सिट मिलाइदिनू न टिटि दाइ भने । एकछिन हाँसोले गुञ्जायमान भयो क्याबिन ।
छकछक गर्दै आफ्नो गति पक्डेर रेलले जोगबनी स्टेसन छोड्यो । रेलको लिक छेउछेउका घरहरू, रुखपातहरू, बिजुलीका पोलहरू सबै कुद्न थाले । कुदिरहेको ट्रेनमै हामीले घरबाट ल्याएको खाजा भाग लगाएर खायौं र आआफ्नो सिटमा सुत्यौं । बिहान भने सबैले ट्रेनकै खाना अर्डर गरेर खायौं । कोही मोबाइल चलाउन थाले कोही गफ गर्न थाले म चाहिँ कथासङ्ग्रहमा हराउन पुगेँ ।
जब रेल मिर्जापुर पुग्यो क्याबिनमा पानीको हाहाकार मच्चियो । तीन÷चार ओटा बोतलको पिँधको पानी निथारेर एक घुट्की जम्मा पारी प्यास मेट्नुभयो रोशन दाइले । त्यतिञ्जेल ट्रेनमा पानी बेच्ने पनि एउटै आएन ।
बेलुका ट्रेन चढ्ने बेलामा समूहका सबैलाई एउटै क्याबिनमा सिट मिल्ला नमिल्ला भन्ने चिन्ता र आआफ्नो लगेज सम्हाल्ने धुनमा यथेष्ट पानी किन्ने होसै भएन । १० अक्टोबर रातको साढे १० बजे यात्रुहरूलाई आनन्दविहार पु¥याएर रेलले पनि विश्राम लियो ।
रातको १२ बजे पहारगञ्जको होटल ओराइजिङअघि पुगेर ट्याक्सी रोकियो । सामानहरू झारेर नुहाइधुवाइ गरी १ बजे खाना खाएर २ बजे राती बल्ल ओछ्यानमा त पुगियो तर बाकसजस्तो कतैबाट हावा नछिर्ने कोठामा सुत्दा कतै अक्सिजन नपुगेर निस्सासिएर मरिने पो हो कि भन्ने चिन्ताले खासै निद्रा परेन । बिहान उठ्दा टाउको चटचट गरी दुखिरहेको थियो । मेरो मात्र होइन विमला भाउजू र देवीजीले पनि उसैगरी टाउको दुखिरहेको बताउनुभयो । टाउको दुखेर थला पर्नुभन्दा ग्यास्ट्रिकको औषधी खाएर पेन क्लियर खानु नै मनासिब लाग्यो र सबैले एक÷ एक गोली पेन्टापाराजोल खाएपछि एउटा÷एउटा एसिटोमिनाफेन खायौं र केही बेरपछि छ्याङ्ग महसुस ग¥यौँ ।
त्यसपछि नयाँदिल्लीका गगनचुम्बी घरहरूको काँधकाँधबाट छिरेको बिहानी घामको केस्राकेस्रा छिचोल्दै पहारगञ्जको गल्लीतिर मोबाइल रिचार्ज दोकान खोज्न निस्क्यौं । तर एक दुईवटा मिठाई र चिया पसलबाहेक सबै पसलहरू बन्द थिए । त्यहाँ प्राय १० बजेपछि मात्रै दोकानहरू खुल्ने रहेछ । बजारका चोक गल्लीगल्लीमा फोहोरको मेला भने प्रशस्तै थियो । मलाई हाम्रो नेपालमा व्यवस्थापन हुन नसकेको बढ्दो फोहोरमैला र प्रदूषणले बारम्बार मन पोल्ने गर्छ । म मात्र होइन स्वच्छता चाहने हरेक नागरिकको मन पोल्छ र अनेक अभियानहरू चलाएर गाउँशहर सफा र सुन्दर राख्न भरमग्दुर कोशिस गर्छ । तर एक्लैको केही सीप लाग्दैन र अभियान थला पर्छ अनि अभियन्ता अलपत्र पर्छ ।
त्यसमा अझ आफ्नै शहर इटहरीको बढी चिन्ता लाग्ने गर्छ । इटहरीको फोहोरमैला व्यवस्थापनको लागि आजभन्दा ७ वर्ष अगाडी सन्दीप पौडेल, दिव्यराज गुरुङ, निर्मला चौधरी, मन्दिरा भट्टराई, निरञ्जन खड्का र मलगायतका अन्य सामाजिक अभियन्ता साथीहरूले ‘क्लिप इटहरी क्लीन’ नामक अभियानको थालनी गरी केही सातामै इटहरीको सयौं टन फोहोर सफा गरेका थियाँँै ।
महिनौँसम्म यो अभियानमा लागिरहँदा २०७१÷७२ सालतिर इटहरी बजारलाई पू्र्वकै सफा शहरको रूपमा स्थापित गराइयो । तर यो अभियानले नगरपालिका र शहरवासीको पूर्ण साथ र सहयोग प्राप्त नभएको हुनाले सोचेजति सफल हुन सकेनौँ । तर अझै हामी हाम्रो शहर सफा, स्वच्छ र हरियाली बनाउने प्रयासमा छौँ । संवाद समूह सुनसरीले सरकार र शहरवासीलाई घच्घच्याउँदै छ अहिले । थाहा छैन कहिले ब्युँझने हो समग्र इटहरी स्वच्छता शान लिएर ?
दिल्लीको अस्तव्यस्त फोहोर देखेर मेरो मनमा प्रश्न उठ्यो । यहाँ पनि त हुँदो हो पर्यावरणप्रति चिन्ता र चासो राख्नेहरू ? शायद उनीहरू पनि हामीले जस्तै सम्बन्धित निकाय र शहरवासीहरूको साथ सहयोग र सपोर्ट नपाएर अलपत्र परेका होलान् र प्रदूषित भएको होला शहर ।
केही भीआईपी एरिया, पर्यटकीय स्थल, धार्मिक स्थलबाहेक रेलमार्ग छेउछाउको झोपडपट्टीहरूमा देखिने फोहोरको डङ्गुर दिल्लीको विभिन्न ठाउँमा देखिने छरपस्ट फोहोर, नालीको दुर्गन्ध देख्दा लाग्यो फोहोर व्यवस्थापन र वातावरण सचेतनामा चाहिँ भारत असफल नै रहेछ । दक्षिण भारतमा केही कम फोहोर देखिन्छ । वास्तवमा पर्यावरणदेखि मानसिक र शारीरिक स्वच्छता हरेक मानवको लागि आजको आवश्यकता हो ।
पहारगञ्जका मैला गल्लीहरू निकै परसम्म छिचोल्दा पनि मोबाइल रिचार्ज गर्ने पसल भेटिएन । घरबाट निस्किएको २ दिन भइसक्दा पनि यहाँ पुगियो भनेर घरमा जानकारी दिन पाइएला भन्ने हाम्रो अभिलाषा तत्काललाई ओइलायो । बिहान १० बजेदेखि बल्ल पसलहरू खोलिन थाले । ११ बजे बल्ल भारतीय सिम हुने जतिले मोबाइल रिचार्ज गर्न पाइयो । हाम्रो टोलीसँगै यात्रामा निस्कन काठमाडौंबाट आउने समूह पहारगञ्जकै होटल ओममा बसेको थियो । बिहानको करीब साढे ११ बजेतिर सबै जम्मा भएर चियापान गरी केही समयको लागि मनालीको सौन्दर्यमा हराउन दिल्ली छोडियो ।
११ अक्टोबरको लञ्च करीब दिउँसो ३ बजेतिर मुर्दाल हरियाणास्थित विशाल, सफा र व्यवस्थित शिव ढावामा गरियो । लञ्चको लागि सो ढावामा करीब डेढ सय ट्याक्सीहरू पार्किङ गरिएको थियो । हाम्रो देशको अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलको भन्दा विशाल, व्यवस्थित, सफा र आधुनिक थियो त्यहाँको ट्वाइलेट पनि । अन्य सुविधाको त कुरै नगरौं ।
भारतका विभिन्न राजमार्गहरूमा खोलिएका मिनी मार्केटसहितका यस्ता अत्याधुनिक ढावाहरूको व्यवस्थापन वास्तवमै तारिफयोग्य रहेछन् । बेलुकाको सुनौलो घामका धर्साहरूको स्पर्शले हरियाणाको खेतको फसलहरू सुनको बिछ्यौना झैँ मोहक देखिन्थ्यो भने त्यहाँको सडकबाट देखिने हरियालीले पनि यात्रुहरूलाई मोहित बनाउँदो रहेछ । उसो त हरियाणालाई भारतको बिन्दास र विकासमा तीव्र गति भएको राज्यमा मानिँदो रहेछ भने हरियाणाको आफ्नै सांस्कृतिक, धार्मिक ऐतिहासिक महत्व रहेछ ।
पौराणिक कालमा महाभारत युद्ध भएको कुरुक्षेत्र हरियाणामै पर्दछ भने सांस्कृतिक वैभवता र अनेकाँै प्राकृतिक सुन्दर नजाराहरूले पनि हरियाणालाई विशेष बनाएको रहेछ । तर हाम्रो यात्राको प्याकेजमा नपरेकाले हरियाणा यात्राको आनन्द अर्काे पल्टलाई साँच्दै यसपाली यी तमाम हरियाणी खुबसुरतीहरूलाई मनमनै बाइबाइ भन्दै हाम्रो सवारी अघि बढ्यो । मनालीको सौन्दर्य पान गर्ने हतारमा हामीलाई रातबिरातले रोकेन । अनिँदो र अप्ठ्यारोले छेकेन गाडी कुदिरह्यो कुदिरह्यो । ड्राइभर रामुले चलाएको गाडीको पाङ्ग्राभन्दा छिटो हाम्रो मन कुद्थ्यो ।
रातभरको यात्रापछि बिहान करीब साढे ६ बजे न्यु मनालीको हिल भ्यु लजनेर पुगेर गाडी रोकियो । एउटै साहुजीका ५÷७ ओटा लज रहेछन् न्यु मनालीमा मात्रै । किचेन, सिटिङ रुम, डाइनिङ हलसहितको बङ्गला टाइपको ३ बेडरुम भएको दुइ फ्ल्याटलाई रातको ४ हजार भारु प¥यो । सुविधा र सजावटको हिसावले सिमला र दिल्लीको तुलनामा सित्तैँमा पाएजस्तै लाग्यो हामीलाई । फुरुङ्ग पर्याैं सबै । सबैले आआफ्ना ब्यागेजहरू कोठामा लगेर राख्यौं र फ्रेस भई चिया पिएर रोहताङ जानको लागि तयार भयौं ।
मनाली जानको लागि अन्तिम ट्रेन स्टेसन चण्डीगढ रहेछ । दिल्लीबाट ९ सयदेखि १ हजार ९ सय ५० भारु सम्मको रेटमा विभिन्न समयमा छुट्ने बस पाइने रहेछ । दिल्लीबाट करीब १२ देखि १४ घण्टाको यात्रापछि मनालीको माटो टेक्न पाइने रहेछ । भारतको हिमाञ्चल प्रदेशको कुल्लु जिल्लामा पर्ने एउटा सुन्दर पर्वतीय नगर हो मनाली । मानवको उत्पत्तिकालदेखि महाभारत युद्धसँग जोडिने विभिन्न पौराणिक सम्पदाहरूले समृद्ध मनालीमा व्यास नदी, हिडिम्बा टेम्पल ( भीमसेनकी पत्नी हिडिम्बादेवीको मन्दिर) वशिष्ठ टेम्पल, मनु टेम्पल, मणिकर्णिका, सोलाङ भ्याल्ली, रोहताङ घाटी, प्राचीन बौद्ध गुम्बाजस्ता वैभवहरूले सुसज्जित रहेछ मनाली ।
समुद्र सतहदेखि १ हजार ९ सय ५० मिटर उचाइमा रहेको मनाली दिल्लीबाट ५ सय ५० किलोमिटरको दूरीमा रहेको छ । मनालीबाट रोहताङ ५५ किलोमिटर उत्तरमा पर्दछ । रोहताङ मनालीको प्रमुख पर्यटकप्य स्थान हो । मनालीका हिमशृङ्खलाहरूले जोसुकै प्रकृतिप्रेमीहरूको मन हरण गर्छ । लाग्छ रोहताङ सुन्दर पर्वतमालाहरूले बारेको चाँदीकै बगैँचामा उभिई चाँदीको च्यादर बिछ्याएर पाहुना र पर्यटकहरूलाई आह्वान गरिरहेछ । जनवरीदेखि मार्चसम्म हिँउको वर्षा हुने र अति जाडो हुने रोहताङ एउटा सुन्दर हिमाली घाटी रहेछ ।
हुन त हाम्रो देशको उत्तर दिशामा पर्ने थुप्रै पहाडी र हिमाली जिल्लाहरू मनालीभन्दा कम सुन्दर मनमोहक छैनन् । मनालीमा जस्तो गरेर हाम्रो देशका यस्ता सुन्दर ठाउँहरूमा सरकारको नजर पुग्नु हो र यातायातको सुविधा हुनु अनि पर्यटन विकासमा पहल गर्नु हो भने मनालीलाई उछिन्ने प्राकृतिक सौन्दर्यको खानी छ नेपालमा । खप्तड क्षेत्र, रारा, कर्णाली, खुम्बु क्षेत्र, मकालु हिमाल, वरुण भ्याल्ली र किमाथाङ्का मनालीजस्तो विकसित हुनु हो भने लाखौँ विदेशी र स्वदेशी मुद्रा र पर्यटकहरूको मन खिच्न सफल हुनेथियो यी पहाडी र हिमाली नजाराहरू ।
सोलुखुम्बु, सङ्खुवासभा, अन्नपूर्ण बेस क्याम्प लगायतका स्थानहरूमा ट्रेकिङ र हिमाल आरोहरणबाहेक अन्य पर्यटकीय गन्तव्यका प्रचुर सम्भावनाहरू छन् । जसबाट विदेशी पर्यटकहरूलाई आकर्षण गर्न सकियोस् । जस्तै, धार्मिकस्थल वरुण स्नान, वरुण राष्ट्रिय निकुञ्ज भ्रमण, रारा ताल, सोफोक्सुण्डो तालको भ्रमण, निकुञ्ज भ्रमण, हिमाल दृ्श्यावलोकन, प्याराग्लाइडिङ, जीपलाइन, रोपवे, संस्कृति दर्शन, घोडसवारी, ¥याफ्टिङ आदि ।
यस्तै, मध्य पश्चिमाञ्चल र सुदूर पश्चिमाञ्चलमा पनि पर्यटनको प्रचुर सम्भवना भएका धेरै स्थानहरू छन् । यसका लागि विभिन्न समयमा महत्वपूर्ण योजनाहरूको निर्माण र कार्यान्वयन गर्ने निर्णयहरू नभएका पनि होइनन् । हाम्रो देश ती पर्यटकीय क्षेत्र विकासका लागि समयसमयमा बनिएका नीति, नियम र योजनाहरू कार्यान्वयन नहुनु नै मुलुकको लागि दुर्भाग्य साबित भएको छ । त्यसमा पर्यटनको लागि त सरकारले यातायातको सुविधा मात्र पु्र्याइदिएर त्यहाँका विशेषताहरूलाई महत्व दिँदै प्रचारप्रसारमा जोड दिई अन्तर्राष्ट्रिय प्रबद्र्धनका साथ स्थानीय र निजी क्षेत्रलाई उत्साहित गराइदिन सके त्यहाँका स्थानीयले करोडौं रुपैयाँ आम्दानी गर्न टाढा जानु पर्दैनथियो । भोक मेटाउन हजारौँ युवाहरूले खाडी मुलुकको ४८ डिग्रीको गर्मीमा पसिना बगाउनु पर्दैन थियो र अवसर खोज्न लाखौं नागरिकहरूले परदेश पलायन हुनुपर्ने थिएन ।
मनाली पर्यटनले धानेको भूमि हो रहेछ । यहाँका जमिनहरूमा टाढाटाढासम्म हेर्दा पनि कुनै अन्नबाली वा फसल लगाएको देखिन्नँ । शायद आशीर्वाद नै पाएकै हो त्यो ठाउँले जहाँ एक गेडा अन्न उब्जनी नगरे पनि लाखौँ जनता भोका छैनन् । पर्यटनबाट प्राप्त आम्दानीले नै अघाएका छन् र सम्पन्न पनि भएका छन् । पहाडका डाँडाकाँडा यसै सुन्दर, त्यसमाथि हरिया धुपीको बोट, ठाउँठाउँमा पहाडी खोला, झर्नाहरूले झन् मन्त्रमुग्ध बनाउँथ्यो । बाटोभरी सेता ट्याक्सीहरूको लर्काे थियो । मनालीबाट करीब पाँच किलोमिटर उत्तर पुगेपछि सानो बजारमा पुगेर गाडी रोकियो ।
त्यहाँबाट भने हामीले त्यहीँका ट्याक्सीहरूमार्फत् रोहताङ् जानुपर्ने रहेछ । साथै माथि पुगेर कुनकुन खेलबाट मजा लिने हो त्यसको शुल्क पहिल्यै तिर्नुपर्ने रहेछ । हिँउमा लगाउने पहिरन पनि छनोट गरी लगाउन लगाए । सबै जना हिमाल आरोहीजस्तै भुक्कभुक्क भयौँ । पहिले ३ जना सजिलै अटाएको सिटमा अब भने अटसमटस भयो र ३ जनाको सिटमा २ जना मात्र सजिलोसँग अटाइयो । केही मास्तिर पुगेपछि खोलामा जीपलाइनको मज्जा लिइयो । मलाई भने हाम्रो देशमा बग्ने अनेकौ सुन्दर खोला नालाहरूमा पनि यस्तो रोमाञ्चक खेल तथा मनोरञ्जनको व्यवस्था गर्न पाए कति आनन्द लिन्थे होला पर्यटले र आम्दानी हुन्थ्यो होला भन्ने लाग्यो ।
हामी जतिजति मास्तिर लाग्थ्यौँ उतिउति पर्यटकको घुइँचो भेटिन्थ्यो । मलाई भने जतिजति पर्यटकको घुइँचो भेटिनथ्यो त्यति नै आफ्नो देशमा त्यसै खेर गइरहेको प्राकृतिक सुन्दरता र सम्पदाहरूले मनै छुकछुक बनाउँथ्यो । पहाडको घुमाउरो सडक पार गर्दै जतिजति माथि गइयो उतिउति मनमोहक हिमाली दृश्यहरूले हाम्रो नजर तान्थ्यो । निकै माथि पुगेपछि सानो टार जस्तोमा कटेज टाइपका होटल पसलहरू भेटिए । त्यहाँ पनि पर्यटकहरूको उस्तै घुइँचो थियो । सबैले बिहानको ‘हेभी नास्ता’ त्यहीँ गरेर उकालो लाग्यौँ । अनेकौँ मोड र घुम्तीहरू पार गरी ५५ किलोमिटरको यात्रा तय गरिसकेपछि रोहताङ पुगियो ।
ओहो ! अर्कै लोकमा पुगेजस्तै भयो मन । एक छिनसम्म त हेरेको हेरेकै भएँछु सुन्दर हिमशृङ्खलाहरू । परपरसम्म फैलिएको सडकभर लहरै राखेका करीब २ सय सेता ट्याक्सीहरू छिचोल्दै हाम्रो ट्याक्सी अघी बढ्यो र चाँदीको च्यादर बिछ्याएको जस्तो फराकिलो हिमफाँट र अद्भुत हिमनदीहरूले हामीलाई आफ्नो काखमा बोलाएझैँ लाग्यो । खुशीले चिच्याइदिऊँ कि जस्तो लाग्यो । ट्याक्सीबाट ओर्लिनासाथ हिँउमा लडीबुडी खेल्ने हतार भयो । हिमाली चिसो बतासले टाउको र हात चिसो हुँदा पो होश आयो टोपी र पञ्जा छुटेछ ।
त्यहीँ डुलाएर सामान बेच्नेसँगै एक÷एक जोर पञ्जा र टोपी किनेर लगाएपछि केही छिन हिँउको बिछ्यौनामा उत्तानो पल्टिएर आकाश हेर्दैरहेँ । अघिल्लो दिन बेलुका हरियाणाको शिव ढावामा खाएको चिसो दही र आँपको अचारले घाँटी मात्र होइन छाती अँठ्याइसकेको थियो । त्यसैले होला घरीघरी सास नै छोटोछोटो हुन्थ्यो । त्यसमाथि हिमाली हावाको चिसोको त कुरै नगरौँ । तर पनि त्यसको कत्ति पर्वाह नगरी हिँउसँग खेलेर जीवनकै पहिलो पृथक मनोरञ्जन बटुलियो । निकैबेर हिँउमा खेलेपछि हामी फेरि ओरालो लाग्यौं ।
भोलिपल्ट बिहान मनालीको प्राचीन र धार्मिक महत्व बोकेको हिडिम्बा टेम्पल हुँदै ओरालो लागियो । कमसेकम ५ दिनको बसाईमा मात्र पूरा गर्न सकिने मनालीका मुख्य र महत्वपूर्ण भ्रमणहरू हामीसँग समय अभावले अधकल्चो छोडेर दुई दिनपछि सिमलातिर लाग्यौं ।
यो त थियो भारत भ्रमणको अनुभव । नेपाल भ्रमणको सुन्दर सम्झना र अनुभूति लेख्ने उत्प्रेरणा नेपाल भ्रमण वर्ष २०२० ले लाखौँ लाख मनहरूलाई प्रदान गरोस् र मलाई पनि ।
सिमला डायरी पछि प्रस्तुत गर्ने शर्तमा नेपाल भ्रमण वर्ष २०२० प्रति आशावादी हुँदै सम्पूर्ण नेपालीले यसलाई आआफ्नो क्षेत्र र स्थानबाट सफल पार्ने प्रयास जारी राखौं र २० लाख पर्यटक भित्र्याउने योजना सफल पार्न स्वयम् र सरकारलाई घच्घच्याऊँ अनि नेपालमा पनि अपूर्व समृघि भित्र्याऔँ ।           टुर न्यूज मासिकबाट

प्रतिक्रिया दिनुहोस

पहिचानविहीन सात ज ...

भद्रपुरःझापामा अल्पसङ्ख्यामा रहेका सात आदिवासी समुदाय सरकारको जनजाति सूचीमा छुटेका पाइएको छ । आफ्नै ...

बनेको ऐन कानूनको ...

लहानःसिरहा जिल्लामा खाद्य पदार्थमा हुने मिसावट रोक्न र उपभोक्तालाई ठगीबाट जोगाउन ऐन कानून बने पनि त् ...

कोशीको बगरमा गो ...

इनरुवाःकाम गरेर स्वदेशमै राम्रो आम्दानी गर्न सकिन्छ भन्ने उदाहरण दिएका छन्, सुनसरीको कोशी गाउँपालिका ...

इष्ट टुरिजम इभेन्ट म्यानेजमेन्ट एण्ड मिडिया प्रालिद्धारा प्रकाशित

प्रदेश पोर्टल डटकम

इटहरी उपमहानगरपालिका, सुनसरी, कोशी, नेपाल

  • कम्पनी दर्ता नं. १९४७९७/०७५/०७६
  • स्थायी लेखा नं. ६०६६४३६५८
  • सूचना विभाग दर्ता नं. ९३०/०७५–०७६
  • प्रेस काउन्सिल दर्ता नं. १७१/०७५–०७६
  • फोन नं.: +९७७ २५ ५८२६९०
  • मोबाइल नं.: +९७७ ९८४२०३७४०२
  • इमेल: [email protected]
  • प्रधान सम्पादक: राजेश विद्रोही
  • महाप्रबन्धकः बद्री भिखारी
  • प्रबन्धकः देवान किराती
  • प्रबन्ध सम्पादकः प्रेमप्रसाद बास्तोला
  • सम्पादकः मिलन बुढाथोकी
  • डेस्क सम्पादकः खेमचन्द्र अधिकारी
  • अंग्रेजी डेस्क प्रमुखः विराट अनुपम
  • मार्केटिङ प्रमुखः प्रकाश तिम्सिना
  •   (९८६२१२०९७१)
  • संवाददाताः कविराज घिमिरे (धनकुटा)
  •   नमिन ढकाल(इलाम)
  •   बाबुराम वास्ताेला (संखुवासभा)
  • फाेटाे पत्रकारः गुरू ढकाल, वुलेट खतिवडा
  • स्वास्थ्य पृष्ठ संयोजकःडा. सुर्यबहादुर पराजुली (एमडी)
  • लोकसेवा पृष्ठ संयोजकः अनिल पोख्रेल (नायब सुब्बा)

Copyright © 2018 / 2020 - pradeshportal.com All rights reserved