बर्थडे

  • मंसिर १८, २०७७
  • १८६ पटक पढिएको
  • सुरेन उप्रेती
alt

नभेम्वर महिना लाग्न नपाउँदै जाडो बढेर रुखका पातहरू सबै झर्छन् । सबै पातहरू झर्ने भएकाले नै यो सिजनलाई फल भनेको होला । शान्ति मन मनै गुनगुनाउँछे । क्यानडाको राजधानी भएर पनि यो अटोवामा एउटा पनि मेट्रो छैन । हिँउ परेको बेलामा बस्न त मन्ट्रियल नै राम्रो । पूर्व,पश्चिम, उत्तर र दक्षिण जहाँ गए पनि अन्डर ग्राउन्ड मेट्रोरेल छ । मेट्रोले जमिनमुनि नै एकछिनमा कहाँबाट कहाँ पुर्याउँछ ।
मेट्रोबाट निस्कियो र बस आउन्जेल पर्खियो । हिउँको चिसो पनि खानु नपर्ने सिरेटोले पनि नहान्ने । आफ्नो गाडी नहुनेलाई त स्वर्ग नै हो मन्ट्रियल । मनमा कुरा खेल्दाखेल्दै बसको डोरी तान्न झन्डै बिर्सिएकी । बिर्सिएको भए त फेरि एक स्टप जाडो खाँदै हिउँमा हिंड्नुपर्ने । फेरि आफू मात्रै भए त के थियो र जाडो खाए पनि । ओसी ट्रान्स्पोको रातो बसलाई ड्राइभरले बिस्तारै रोकिदियो । बसबाट स्टलर निकाल्न सजिलो होस् भनेर बसलाई अलि होचो बनाइदियो । बसको ढोकादेखि बाटाको डिलसम्म पुग्ने फलामको अटमेटिक भरयाङलाई तेरस्याइदियो । मुस्कुराँउँदै ड्राइभरलाई धन्यवाद दिएर स्टलर गुडाउँदै बसबाट ओर्ली । क्यानडा आउनेबित्तिकै पढ्दा शिक्षकले चार कुरा चैं नबिर्सिनु है भनेको थियो । यो ठाउँमा सबैसँग घुलमिल भएर बस्नलाई चाहिने चार कुरा भनेर शिक्षकले सिकाएको कुराको सम्झना आयो । । प्लिज थ्याङक्यू सरी एस्क्यूज मी र स्मायल गर्न नबिर्सिनु भनेर शिक्षकले भनेका थिए । क्यानडा आएको पनि पाँच वर्ष भइसक्यो । अझै बेला बेला यी चार सूत्र प्रयोग गर्न बिर्सिन्छ । सम्झँदा पनि लाज लाग्छ उसको हाँसो फुत्कियो । कसैले देखेको त छैनन् नि भनेर वरिपरि आँखा घुमाई ।
आकाशबाट चिनीका दानाहरूझैं फुर्र गरेर हिउँ झर्दै थियो । मान्छेहरू हिउँका सुटमा पोको परेर बाटोतिर देखापर्न थालिसकेका थिए । रुखका पात जति सबै झरेर उराठउराठ लाग्ने बनेका छन् । सल्लाका रुखहरू भने आकाशबाट झर्दै गरेको सेतो हिँउले सेतो युनिफर्ममा सजिएका ऊर्जाशील नर्सहरू जस्तै सेता देखिन्छन् । शान्तिलाई पनि स्कुल पढ्दाका दिनहरूको सम्झना आयो । प्रत्येक शुक्रबारका दिन सेतै सर्टफ्रक सेता जुत्ता मोजा र सेतै रिवन लगाएर स्कुलको मैदानमा पिटी खेल्दा कस्तो रमाइलो देखिन्थ्यो । बाटो हिँड्दै गरेका मान्छेहरू पनि उभिएर एकटकसँग उनीहरूलाई हेर्दथे ।

स्टलरमा निदाएको छोरालाई एकपटक हेरेर मुसुक्क हाँस्छे । छोरालाई चिसोले नभेटोस् भनेर व्ल्याङकेटलाई मिलाएर ओढाउँछे । प्लास्टिकको कभरले स्ट्रलरलाई छोप्छे । धन्न पातलै भए पनि पन्जा बोकेका थिए र हातचाहिँ कक्रिएका छैनन् । स्ट्रलर ठेल्दै स्टोर भित्र प्रवेश गर्छे ।

खै के किन्ने होला बर्थडे गिफ्ट पनि १ बच्चालाई भए त लुगाहरू, खेलौनाहरू या खाममा विसतिस डलर राखेर दिए पनि हुने थियो । ठूला मान्छेलाई जेसुकै दिन पनि नमिल्ने । लुगा पनि जस्तोसुकै दिनु भएन । फेरि उसलाई मिल्छ कि मिल्दैन, मन पर्छ कि पर्दैन । अनेक कुरा सोच्दै कार्डको सेक्सनमा गएर बर्थडे कार्डहरू छान्छे । कुनैमा के लेखेको छ कुनैमा के । यो ठाउँमा कार्डले पनि विभिन्न अर्थ लगाउँछन् । साथी पनि बिभिन्न खालका हुन्छन् । त्यहाँ लेखेका शब्द र वाक्यले पनि अर्कैअर्कै कुरा बुझाउँछ । यो केटीले केटी र केटाले केटा विवाह गर्ने देशमा बुझ्नै गारो ।
छान्दाछान्दा गरेर तिम्रो यस जन्म दिनले सुख,शान्ति र सफलता प्राप्त होस् भन्ने एकलाइन मात्र लेखेको कार्ड टिपी । अब मुख्य गिफ्ट पो के किन्ने होला भनेर शान्तिलाई चिन्ता पर्यो । सबै सेक्सन चाहारिसकी । यहाँको संस्कार नजान्दा पनि कस्तो गाह्रो । उता छोरो बिउँझियो भने अहिले स्टोर भित्र नै बस्न नसक्ने गरी झगडा गर्दछ । हिंड्दाहिंड्दै खुट्टा पनि गलिसके । दिनभरि उभिएर काम गर्नुपर्दा दुखेका खुट्टा एकछिन बसेर आराम गर्न पनि पाएको हैन । दिक्दार हुँदै अब चैं कुनै सेल्स पर्सनलाई भेटेर सोध्ने निर्णय गरी ।

128561420_723924088250034_4440651216475205486_n

बल्लतल्ल एकजना मान्छे फेला पर्यो र खुसी हुँदै सोध्न गई । ऊ त स्टोरमा डेलिभरीको काम गर्ने मान्छे रहेछ । एक्सक्यूज मी भनी नसक्दै सरी म यहाँ काम गर्ने हैन भनेर केही सुन्न पनि नसुनी चिप्लियो । पैसा तिर्ने क्यासमा गएर सोधौं भन्दा पनि लामो न लामो लाइन छ । केही पर एकजना महिला स्टोरको युनिफर्ममा देखा परिन् । शान्तिले दौडिंदै गएर सोधी । स्टोरकी महिलाले शान्तिका सबै कुरा सुनेपछि चार पाँचवटा उपहारका लिस्ट अगाडि राखिदिइन् । कुनै राम्रो फूलसहितको गमला, वाइन, गिफ्ट कार्ड, डेकोरेसनका सामानहरू, स्कार्फ आदि । ए हो त नि मैले पनि सोच्दै न सोचेको भन्दै शान्ति डेकोरेसनका आइटम राख्ने आयलतिर लागी । त्यहाँ भएको एउटा पेन्टिङले उसको मन तान्यो । एउटा पोखरीमा हिमालको छाया पर्दा हिमालले नै पोखरीमा डुबुल्की मारेजस्तै देखिने तस्वीर थियो । त्यो तस्वीर देख्दा आफ्नै देश नेपालको फेवातालमा माछापुच्छ्रे डुब’ल्की मारेको झझल्को आयो । त्यस चित्रबाट उसका आँखा निस्कन नै मानेनन् । उसले त्यही पेन्टिङलाई उपहार दिने निर्णय गरी । तर थाहा छैन त्यसको मूल्य कति हो । मूल्य कतै लेखेको छ कि भनेर चारैतिर ओल्टाईपल्टाई घुमाएर हेरी तर फेला परेन । आ जतिसुकै परोस् है भनेर त्यही लाने निर्णय गरी । पेन्टिङलाई स्क्यान गर्दा त्यसको मूल्य १५० डलर देखियो । सेल्समेनले शान्तिलाई आश्वस्त पार्दै भन्यो । यो पेन्टिङ अहिले सेलमा छ लाने भने यसको मूल्य १२० डलर मात्र हो । शान्तिका पछाडि पनि थुप्रै मान्छेहरू लाइनमा उभिएका थिए । सबै मान्छेहरू उसलाई नै हरिरहेझैं लाग्यो । ऊ जति छिटो निस्कन्थी त्यति नै छिटो अरूको पालो आउँथ्यो । त्यो सेल्समा बसेको केटाले पनि उसलाई नै हेरिरहेको थियो । उसलाई अलि लाज पनि लाग्यो । उसले लान्न भन्न नै सकिन । ओके भनेर सामान लिने निर्णय सुनाई । सेल्सम्यान केटाले १२० को १५ प्रतिशत ट्याक्स जोडेर १३८ डलरको बिल र समान थमायो । शान्ति विलको पैसा तिरी । सामान लिएर स्टोरबाट निस्की । पेन्टिङ पनि निकै ठूलो रहेछ । स्टलरमा राख्न पनि न अटाउने । बल्लतल्ल स्टलरको हेण्डलमा झुन्याएर बाटो लागी ।
बाहिर रुवाका लुम्सा जस्तै हिउँ आकाशबाट झरेर धर्ती ढाक्न तम्सँदै थियो । फोनको स्विच थिचेर समय हेरी । साँझको सातै बज्न लागि सकेछ । अब पाँच मिनेटमा बस आउँछ भन्दै दौडँदै बस स्टपमा पुगी । नभन्दै रातो बस हिउँसँग चिप्लेटी खेल्दै आइपुग्यो । यो देख्दा उसलाई असार साउनमा रोपाईंमा दाँदेले हिलोको थुप्रो सोहोरेर ल्याएको याद आयो । बस चढेर साथीको घरमा पुगी । छोरो अझै निदाइरहेको थियो । साथीलाई दूधको बोतल दिएर मन तातो पारेर खुवाइदिनु । म नौबजे सम्ममा आइपुग्छु भन्दै गिफ्ट बोकेर निस्किई । अझै कोठामा गएर लुगा लगाउनुपर्ने थियो । हामी महिलालाई चैं कहीँ जानुपर्यो कि मेकअप गर्नुपर्ने । नगर्दा आफू मात्रै हाँसको बथानमा बकुल्लाजस्तै बनिन्छ । केटा मान्छेलाई मात्र कति सजिलो । अनुहारमा केही पोत्नु पनि परेन,केस कोर्नु र बाट्नु पनि परेन । एक्लै गुन गुनाउँदै लुगा लगाएर ऐनाका अगाडि उभिई । कताकता लुगा नमिले जस्तो लाग्यो । एउटा पार्टीमा लगाउन भनेर ल्याएको ड्रेसलाई दराजबाट झिकेर लगाई । हतारहतार कपाल कोरेर बस चढ्न गई ।
बर्थडे पार्टी एउटा रेस्टुरेन्टमा गरेको थियो । ऊ पुग्दा सबै जना डिनर खाइसकेर डान्स गर्दै रहेछन् । उसको बर्थडे साथी भीडमा मच्चीमच्ची डान्स गर्दै थिई । शान्तिसँगै अरू दुई जना साथी पनि ढिला आइपुगे । तीनै जना भएर आआफ्ना गिफ्टहरू दिए र ह्याप्पी बर्थडे भन्दै अंकमाल गरे । बर्थडे गर्लले गिफ्ट खोल्दै अहा कस्तो राम्रो गिफ्ट भन्दै प्रसंसा गरी । ल हामी सबैले डिनर खाइसक्यौं । तिमीहरु पनि खाना खाओ भनेर साथी डान्स गर्न लागी । उनीहरूले पनि खाना खाए । खाना खाइसक्दा त १० नै बजिसकेछ । रेस्टुरेन्टको मालिक आएर अब चाँडै रेस्टुरेन्ट बन्द हुन्छ । पछाडि खाना खाने तीन जनाले खानाको पैसा तिरेको छैन भनेर बर्थडे गर्ललाई सुनायो । बर्थडे गर्लले शान्तिलाई आएर तिमीहरूले पैसा तिरेको रहेनछ । क्यास चाँडै बन्द हुन्छ रे पैसा तिरी हाल ल भनेर भनी । शान्तिलाई अचम्म लाग्यो । यस्तो दुख गर्दै आएको । उपहारमा पनि झन्डै १५० डलर तिरें । अब खाना खाएको पैसा पनि आफैं तिर्नुपर्ने । कति सजिलो चलन । अरूलाई खाना ख्वाउनसम्म नसक्नेले के रेस्टुरेन्टमा बर्थडे मनाउन आँट गर्नु । घरैमा बसेर खाए भैहाल्यो नि । के उपहार मात्रै लिनलाई यत्रो नाटक गरेको । शान्तिले आफ्नो पर्स हेरी । पर्समा बसपास भन्दा अरू कुनै कार्डहरू पनि रहेन छन् । अघि हिंड्ने हतारमा सबै कार्डहरू घरमा नै छोडिएछन् । ऊसँगै खाना खाने अरू दुई जना गएर पैसा तिर्दै थिए । शान्तितिर देखाउँदै क्यासियर उनीहरूलाई सोध्दै थियो । एउटा वेटर आएर शान्तिलाई भन्यो – मेम क्यासमा जानु रे १
शान्तिलाई भर्खरै खाएको खाना पनि नखाएजस्तै भयो । कुनै ठूलो अपराध गरे जस्तो लाग्यो । त्यसै हातखुट्टा चिसा भएर आए । आजचैं उम्कन पाए फेरि कहिलै पनि यस्ता बर्थडेमा जान्न थें भन्ने सोची । वेटरलाई म आउँछु भनेर पठाई । त्यस्तो दुख गरेर बेकाारमा आएँछु मन मनै आफैंलाई धिक्कारी । समय पनि साढे दस नै हुन आँटे छ । साथीलाई ना ैबजे नै आउँछु भनेर छोरो छोडेको थियो । अब पैसा कसरी तिर्ने होला भनेर चिन्ता थियो । कोही चिनेको मान्छे छ कि भनेर सबैतिर आँखा घुमाई । मनले खाएको र भन्न सक्ने खालका मान्छे पनि कोही थिएनन् । राति हुन लागेको छ । कसैसँग गएर मेरो पैसा तिरिदेऊ भन्न पनि आँट आएन । मान्छेहरू एकजना दुई जना गर्दै निस्किँदै थिए । उसका छेउछाउ बसेका मान्छेहरू पनि सबै आफुले खाएको बिल बुझाउँदै निस्किएर गए ।
शान्तिलाई पैसा कसरी तिर्ने भनेर नै चिन्ता थियो । त्यही बर्थडे गर्ललाई नै भनौं कि भनेर पनि एक मनले सोची । फेरि भोलिदेखि काममा भेट्दा के भन्ली भनेर उसलाई पनि भन्न सकिन । अब मनेजरलाई नै भेटेर मेरो पर्स छुटेछ । भोलि आएर बिलको पैसा दिन्छु । मेरो सेलफोन राख भनेर भन्छु भन्ने सोच्दै क्यासमा गई । एक्सक्यूज मी भनेर क्यासियरलाई बोलाई । क्यासियर अर्को ग्राहकसँग पैसा लिँदै थियो । शान्तिका हातखुट्टा लुगलुग काँप्दै थिए । मुख सुकेर च्याप्पच्याप्प भयो । क्यासियर अर्को ग्राहकसँग कुरा सकेर शान्तीका नजिकै आयो । शान्तिको मुटुको धड्कन झन बढ्दै गयो । शान्ति बोल्न नपाउँदै क्यासियरले भन्यो । मेम तपाईको पैसा अगिल्लो टेवलमा बस्ने सरले पे गरेर जानुभयो ।

(उप्रेतीको प्रकाशोन्मुख कथा संग्रहबाट ‘प्रेयसी रोबर्ट’ बाट )

प्रतिक्रिया दिनुहोस

रकम अभावमा हड्डीको क्यान्सरबाट पीडित बालिकाको उपचार प्रभावित

इटहरीः खोटाङको नुन्थला १३ घर भएकी हड्डीको क्यान्सरबाट पीडित १० वर्षीया बालिका सरिता विश्वकर्मालाई उप ...

दाहसँस्कार भइसकेको राजतन्त्र ब्युँताउनु निरर्थकः पहाडी

इटहरीः सुनसरीको इटहरीस्थित कबिर माध्यमिक विद्यालयमा आज मानव अधिकार तथा शान्ति समाज सुनसरी शाखाले एक ...

वियोगान्त प्रेमकथामा उदय भट्टराईको "किन माया लाउँछ" सार्बजनिक (भिडियो सहित)

इटहरीः धागो राम्रो घुम्ने चर्खाको, कति मिठो बोलि, पाइलै पिच्छे जरो खन्छ्यौ रे, यो बैंशमा रुन पर्याछ, ...

इष्ट टुरिजम इभेन्ट म्यानेजमेन्ट एण्ड मिडिया प्रालिद्धारा प्रकाशित

प्रदेश पोर्टल डटकम

इटहरी उपमहानगरपालिका, सुनसरी, कोशी, नेपाल

  • कम्पनी दर्ता नं. १९४७९७/०७५/०७६
  • स्थायी लेखा नं. ६०६६४३६५८
  • सूचना विभाग दर्ता नं. ९३०/०७५–०७६
  • प्रेस काउन्सिल दर्ता नं. १७१/०७५–०७६
  • फोन नं.: +९७७ २५ ५८२६९०
  • मोबाइल नं.: +९७७ ९८४२०३७४०२
  • इमेल: [email protected]
  • प्रधान सम्पादक: राजेश विद्रोही
  • प्रबन्धकः देवान किराती
  • प्रबन्ध सम्पादकः प्रेमप्रसाद बास्तोला
  • अंग्रेजी डेस्क प्रमुखः विराट अनुपम
  • फाेटाे पत्रकारः गुरू ढकाल, वुलेट खतिवडा
  • संवाददाताः कविराज घिमिरे (धनकुटा)
  •   नमिन ढकाल (इलाम)
  •  राजन ठटाल (खोटागं)
  •   बाबुराम वास्ताेला (संखुवासभा)
  • स्वास्थ्य पृष्ठ संयोजकःडा. सुर्यबहादुर पराजुली (एमडी)
  • लोकसेवा पृष्ठ संयोजकः अनिल पोख्रेल (नायब सुब्बा)

Copyright © 2018 / 2021 - pradeshportal.com All rights reserved