आकाशे रङको रुमालले नेतालाई चिनाएको त्यो क्षण

  • कार्तिक २९, २०७५
  • ७२० पटक पढिएको
  • ओम कोइराला
alt

काठमाडौंबाट फर्कंदा इटहरी चोकभन्दा पश्चिमतर्फ म बसपार्कमा उभिएँ । मेरो हातमा एउटा हल्का आकाशे रङको रुमाल थियो । त्यही रुमालले मुख पुछेजस्तो गर्दै नजानिँदो गरी प्रत्येक गाडीबाट ओर्लँदै गरको मानिसलाई हेरिरहेँ । त्यो बेला हामी सिआइडीलाई झुम्के भन्थ्याँै ।

बासु दाहाल पनि हातमा रेन्ची बोकेर यताउता गर्दै थिए । बासुलाई मैले यताउता झुम्के त छैनन् भन्दा उनले देखेको छैन भने । हामीलाई चिन्ने झुम्के छन् कि भनेर सतर्क थियौँ । मलाई अलिकति सङ्केत थियो । त्यहाँबाट आउने नेतामध्ये एक जना पार्टीको महासचिव आउँदै हुनुहुन्छ । मेरा लागि त्यहाँ उभिनु त्यत्तिे सजिलो थिएन । यदि झुम्केले मलाई देख्यो भने मलाई भन्दा पनि नेताहरूलाई खतरा हुने थियो । बासु दाहाल र म निकै होशियारीका साथ त्यहाँ खटिएका थियौं ।

बुटवलबाट आउने गाडी आइपुग्यो । कालो टोपी लगाएको हँसिलो मानिस गाडीबाट रुमाल हल्लाउँदै त्यही गाडीको ढोकामा उभिएर यताउता हेरे । यताबाट मैले रुमाल हल्लाएँ । त्यस पछि उनी गाडीबाट झरे । उनको पछाडि मोटो फेन्टम टोपी लगाएको मानिस पनि ओर्लिए । रुमाल हल्लाउँदै मैले उनीहरूलाई बासुको पछाडि लाग्न सङ्केत गरे । बासुजीले उनीहरूलाई पूर्व बस स्टेनसम्म लैजानुपर्ने भने । त्यहाँ पनि रुमाल बोकेको साथीलाई जिम्मा लगाएर उनी फर्किए । उनीहरू दुई जनालाई लिन मोरङबाट अर्को साथी आएर पर्खिएका थिए । बासु गइसकेपछि बस स्टेनमा म एक्लै भएँ ।

उनीहरू गएको आधा घन्टापछि काठमाडौंबाट आउने गाडी आएर रोकियो । ढोकामा एक जना अग्लो गोरो मानिसले ढोकामा उभिएर रुमाल हल्लाउँदै परपर हेरेको देखँे । मैले बुझेँ उनले मलाई नै खोज्दैछन् । मेरो हातमा भएको रुमाल मैले पनि हल्लाएँ । मलाई देखेपछि उनले अर्काे साथीलाई पनि बोलाए । उनीहरूलाई एउटा रिक्सामा बस्ने इशारा गरेँ । म अर्को रिक्सामा बसेर हामीहरू पूर्व लाग्याँै । हामी लेखनाथ गौतम दाइको घरमा पुग्याँै । मैले लेखनाथ दाइकोमा गएर सबै व्यवस्था गरेँ । पार्टीका नेताहरू बसबाट ओर्लिएपछि सुरक्षित ठाउँमा पु¥याउनु थियो । त्यहाँ आएमध्येका कसैसँग पनि हाम्रो चिनजान थिएन । हामीलाई त्यही रुमालले चिनाइदियो । मैले नेताहरूलाई चाहिने दैनिक उपभोगका सामानको व्यवस्था गरेर त्यहाँबाट निस्केँ ।

अझै एक जना साथिलाई मैले सिर्जनशील पुस्तक अगाडिबाट ल्याउनु थियो । म सो पुस्तक पसलमा पुग्दा एक जना मानिस पत्रिकाले अनुहार छोपेर पत्रिका पढ्दै गरेको देखेँ । मैले खोकेर रुमाल हल्लाएँ । मेरो खोकी सुनेर उनले मलाई पुलुक्क हेरे । मैले रुमाल हल्लाइदिएँ । त्यसपछि चिनेँ उनी त पहिले नै हाम्रो घरमा आएका थिए । उनलाई लिएर म खगिन्द्र सिग्देलकोमा गएँ । उनलाई त्यहीँ छाडेर सबै कहाँकहाँ हुनुहुन्छ भनेर सूचना गरँे । म विपिनकोमा गएर बसँे । उनीहरूलाई लिन अरु साथी आउने योजना थियो ।

ती साथीहरू सबै पार्टीका केन्द्रीय सदस्य हुन् भन्ने हामीले अन्दाज गरेका थियाँै । पछि पहिलो जनआन्दोलन सकिएपछि मात्रै सबैलाई चिनेँ । बुटवलको गाडीबाट आएका २ जनामा होचा र हँसिला अनि कालो टोपी लगाएको जीवराज आश्रित रहेछन् भने अर्का वामदेव गौतम रहेछन् । काठमाडौंबाट आएका ३ जनामा एक जना अग्लो गोरो मानिस तत्कालीन महासचिव झलनाथ खनाल र अर्को गोरो अग्लो अमृत बोहोरा रहेछन् । होचो, घोप्टे जँुगा भएको माधवकुमार नेपाल रहेछन् । सबैभन्दा पछाडि मैले खगिन्द्र सिग्देलकोमा लगेका व्यक्ति ईश्वर पोखरेल रहेछन् । त्यसपछि उनीहरूसँग भेटघाट भइरहे पनि वास्तविक नाम जनआन्दोलनपछि मात्रै थाहा भयो ।

पार्टीको काम सकिएपछि म आफ्नो कामतिर लागे । तर, अब फेरि मैले उनीहरू सबैलाई इटहरीबाट आफ्नो कार्यक्षेत्रमा फर्काउनु थियो । इटहरीका कुनै पनि साथीलाई ती साथीहरूको पार्टीको नाम पनि थाहा थिएन । त्यो बेला हामिले यति बुझेका थियौँ । यी पार्टीका केन्द्रीय नेता हुन् । उनीहरूलाई सुरक्षित तरिकाले बैठकमा पु¥याउनु र व्यवस्थापन गरी फर्काउनु हाम्रो कर्तव्य थियो ।

आएको ४ दिनपछि काठमाडौं जान २ वटा र बुटवलका लागि २ वटा सीट बुक गर्न भनिएको थियो । बाँकी साथीहरू इटहरीमा नै बस्नुहुने थियो । इटहरी बस्ने ३ जना भने आफ्नै हिसाबले जाने योजना रहेछ । फर्कने बेलामा पहिले बसेको ठाउँबाट २ जना नेताहरू झलनाथ खनाल र अमृत बोहरालाई लिएर आएँ । यता जीवराज आश्रित र वामदेव गौतम पनि त्यहीँ आएका थिए । वामदेवले एउटा झोला पछाडि भिरेका थिए । हाफपेन्ट र छत्रे टोपी लगाएका थिए । मैले काठमाडौं जाने गाडीको सिट बुक गरेको थिएँ । तर, त्यहाँको बुकिङले काटिदिएको टिकट कम्पनीले अन्तै बेचिदिएछ । गाडी अन्तै भरिएर आएको थियो ।

हातमा टिकट र झोला बोकेर नेताहरू आफ्नो सिट खोज्दै गाडीभित्र गए । त्यहाँ पुग्दा सिटमा अरु नै मान्छे बसेका थिए । उनीहरू धरानबाट नै आएका रहेछन् । गाडीबाट बाहिर निस्किएर गोरो र अग्लो मानिसले गाडीको बुकिङलाई बोलाएर त्यो टिकट दिए । यो सिट हामीलाई चाहियो भने पछि बुकिङ छक्क प¥यो किनकि त्यो सिट खाली थिएन । ‘यो सिट इटहरीको भन्दै टिकट काट्न हामीलाई दिएको छ । अनि अब उतै मानिस पाएपछि भरेर पठाइदिएछ । सर, नरिसाउनुस् हामी अर्को गाडीमा पठाइदिन्छाँै,’ बुकिङ गर्नेले भन्यो ।

‘जान त हामी आफैँ टिकट काटेर जान सक्छाँै । तर मैले तपाईंहरूको अधिकार खोसिएकोमा चिन्ता गरेको हुँ । तपाईंहरूले आप्mनो अधिकार त खोज्नुप¥यो नि । तपाईंहरूलाई सधैँ यस्तै भयो भने कसले विश्वास गर्छ त ? सबाल त्यो हो’, नेताले भने, ‘हामीले अर्को गाडीमा राम्रो सिट पाएनौँ भने अलिअलि दुःख पाउँला । हामी पुग्छौँ । तर, तपार्इंहरूसँगको हाम्रो विश्वास त गुम्यो नि ।’

यसो भन्दै गर्दा उताबाट जीवराज आइपुगे । ‘के भयो ? तपाईहरू त यहीँ हुनुहुँदोरहेछ । जानु भएको रहेनछ,’ उनले भने, ‘के गाडी पाइएन ?’ यताबाट झलनाथले हाम्रो सिटमा अरु नै बसाएछन् भने । जीवराजले भने, ‘यी बिचरा भाइहरूको के दोष ? कम्पनीले अलिकति फाइदा भयो भने यिनीहरूको कोटाको टिकट अन्तै बेचिदिन्छ । यो नियम र कानुन नमान्ने मुलुकमा जसले जे गरे पनि हुन्छ । यो देशको सरकारमा बसेकाहरू सरकारका वरिपरीकाहरूले कानुन नियम केही मान्नुपर्दैन,’ जीवराजले भने, ‘हाम्रो राजा जिन्दावाद भनेपछि मानिस मार्दा पनि छुट पाइने मुलुकमा तपाईं हामीजस्ता बबुराको के लाग्छ र ? अनि नियम पालना गर्नुपर्ने यी भाइहरू जस्ताले मात्र हो । यिनीहरूको नाइकेले न नियम मान्छ न कानुन । दुख पाउने पनि तलकै र गाली खाने पनि तलकैले । यस्तै छ यहाँको तरिका ।’

कुरा सुनेपछि बुकिङले होमा हो मिलाइदियो । त्यही बेलामा मोरङ पशुपति बस आएर रोकियो । त्यसमा इटहरी कोटाकको ३ र ४ नम्बरको सिट खाली रहेछ । तिनै दुइटा सिटको टिकट काटेर झलनाथ र अमृत बोहोरालाई बसाइदिएँ । त्यसपछि फेरि जीवराजले भने, ‘उहाँहरूले त राम्रो सिट पाउनु भएछ । तपाईंहरू सिट पाइएन भनेर छटपटिइरहनुहुन्थ्यो । तर अब त हामी गयौँ । तपार्इंहरूको गाडी कुन बेला आउने हो ? गाडी पाइएन भने काठमाडांैकै गाडीमा हेटौंडासम्म जाउँला भन्नुभयो । (उहाँहरू जीवराज र वामदेव हो भन्ने पछि मात्र मैले चिनेको हो ।)

उही हाफपेन्ट र फेन्टम टोपी लगाएको अनि पछाडि झोला बोकोको लाहुरेजस्तो लाग्ने र होचो मान्छे दुवै जना बुटवल जाने रहेछन् । त्यो बेला कसैसँग मेरो चिनजान थिएन । खाली त्यही एउटा रुमालले हामीलाई चिनाइदिएको थियो । जीवराजले गाडी आउञ्जेल यताको अवस्था बारेमा सोधेका थिए । मैले भनेँ, ‘हामी सङ्गठन निर्माण गर्दैछौँ । उनको चासो थियो । इटहरी बजारको काम कस्तो छ भन्नेमा । हामीले सबै क्षेत्रमा सङ्गठन बिस्तार गरिरहेको र आवश्यक पर्दा १५÷२० जना साथीलाई राख्न सक्ने गरी सेल्टर निर्माण भएको बताएँ । त्यस्तै वरपरका गाउँहरूमा राम्रो सङ्गठन बिस्तार भइरहेको पनि बताएँ । किसान, विद्यार्थी, मजदुर, प्राध्यापक, कर्मचारी, शिक्षक सबैलाई सङ्गठित पारिरहेको जानकारी गराएँ । स्वास्थ्य क्षेत्रमा काम गर्ने साथीहरूको पनि राम्रो उपस्थिति रहेको उल्लेख गरेँ । हामीले यी कुरा गर्दागर्दै बुटवल जाने गाडी आयो । उनीहरू दुवैलार्ई गाडीमा चढाएर पठाएँ ।

उनीहरू गएपछि म फर्किएर लेखनाथ दाइकोमा गएँ । त्यहाँ २ जना साथीहरू आउने जानकारी थियो । म पुग्दा एक जना साथी आएर बसेका रहेछन् । खुट्टा सुन्निए अनि दुखे भनेर तातो पानी तताएर धुन लागेका थिए म पुग्दा । उनीहरूलाई गाडीमा चढाउन केहि गर्नुपरेन । ‘म यो बाटो धेरै हिँडेको छु म आफै जान्छु’ भने एक जनाले । उनी हेटौडा जाने गाडी पाइए त्यसैमा जाने भए । अर्का साथी पहिले काम गरेको ठाउँ विराटनगर जाने भनेर उतै लागे ।

अब हाम्रो काम पूरा भयो । यो जिम्मेवारी पूरा गर्न सजिलो थिएन । किनभने हामीले पठाएका सबै साथीहरू भूमिगत थिए । त्यसमा सरकारको निगरानी सूचीमा रहेका साथीहरू थिए । यता म पनि प्रशासनको निगरानीमा थिएँ । त्यहाँ कोही एक जना पनि समातिएको भए त्यसको सबै दोष हामीले बोक्नुपथ्र्यो । वासुलाई भनेँ, ‘कमरेड हाम्रो जिम्मेवारी पूरा भयो । हेर्नु यस्तो मध्य बजारको बीचमा यति साथीहरू व्यवस्थित ग¥र्यौँ ।’ बासुले भने, ‘हो त । अहिले पो मेरो अङ जिरिङ्ग हँुदैछ ।’

त्यसपछि पङ्कज (पछि थाहा भयो उनी रहेछन् तत्कालीन महासचिव झलनाथ खनाल) फेरि आए । उनी पार्टीको प्रान्तीय कमिटिको बैठकमा आएको बेलामा म सिर्जनशील पुस्तकमा लिन गएँ । साँझ परेको थियो । उनी मेरो हात समातेर हिँडे । उनले आफूलाई नछोड्न मलाई सचेत गराएका थिए । मलाई नछोडनुस् भने । हामी बसमा चढ्यौँ । हामी बसमा चढेको कसैले हेर्दैथियो । त्यसैले हामी सोझै तरहरा गयौँ । त्यहाँबाट कृषि क्षेत्रभित्र पस्यौँ । हाम्रो पछि कोही छैन भन्ने पक्का भएपछि हामी घरमा आयौँ ।

बाटोमा उनले आफ्नो जेलजीवनबारे संक्षिप्तमा बताए । जेलमा हुँदा पुलिसले यातना दिएको उनले बताए । हामीले पार्टी सङ्गठन निर्माण र सङ्घर्षबारे पनि कुरा ग¥यौँ । रातिको खाना खाउञ्जेल कुरा गर्याैँ त्यसपछि उनी पढ्न थाले । कुन बेलासम्म पढे भन्ने थाहा भएन । बिहान बुबाकोमा लिएर गएँ । दिनभरि उनी त्यहीँ बसे । त्यहाँ बस्नु सुरक्षित थियो । साँझमा उनी अर्का साथी लिएर आए ।

पछि पनि उनी आएर बसे । दिउँसो ३ बजे नै इटहरी लैजाँदा मानिसले बाटमा मलाई निकै सोधे । मैले उहाँ तेह्रथुम सिंहवाहिनीको हेडसर हो । काठमाडौं हिँड्नुभएको भनेर गाडी चढाएको थिएँ । त्यो बेला बस्दा उनले पार्टीको कार्यक्रम, कार्यनीति, पार्टी स्वतन्त्रता र राजनीतिक स्वतन्त्रताबारे छलफल गरेका थिए ।

पहिलो जनआन्दोलन सकिएपछि नेकपा (माले) सुनसरीको पहिलो जिल्ला अधिवेशनमा प्रमुख अतिथि पार्टी महासचिव मदन भण्डारी र विशेष अतिथि सङ्गठन विभाग प्रमुख जीवराज आश्रित थिए । मैले उनलाई अन्तिम पटक त्यही अधिवेशनमा भेटँे । उनीहरू सबैको परिचय त्यतिबेला खुल्यो जब सबै नेता खुला राजनीतिमा आए । त्यसपछि उनीहरूको जिम्मेवारी पनि खुल्यो । यी सबै नेतालाई त्यही हल्का आकाशे रङको रुमालले हामीलाई चिनाएको थियो ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस

महिला सञ्जालका गतिविधि गाउँगाउँमा पुर्याउन इटहरीकी उपमेयर संगीता चौधरीको आग्रह

इटहरीः इटहरी उपमहानगरपालिकाकी नव निर्वाचित उपमेयर संगीता कुमारी चौधरीले महिला संजालका गतिविधी गाउँगा ...

खेलाडीको विवरण संकलन गर्दै प्रदेश खेलकुद विकास बोर्ड

इटहरीः प्रदेश नम्बर एक सरकारको सामाजिक विकास मन्त्रालय अन्तर्गत रहेको प्रदेश खेलकुद विकास बोर्डले प् ...

गरिमा बैंकको वित्तीय साक्षरता कार्यक्रम इटहरीमा सम्पन्न, एक सय तीस बढीलाई बैंकिङ्ग शिक्षा

इटहरीः नेपाल राष्ट्र बैकबाट ‘ख’ बर्गको वित्तीय कारोबार गर्न इजाजत पाएको गरिमा विकास बैँक ...

इष्ट टुरिजम इभेन्ट म्यानेजमेन्ट एण्ड मिडिया प्रालिद्धारा प्रकाशित

प्रदेश पोर्टल डटकम

इटहरी उपमहानगरपालिका, सुनसरी, कोशी, नेपाल

  • कम्पनी दर्ता नं. १९४७९७/०७५/०७६
  • स्थायी लेखा नं. ६०६६४३६५८
  • सूचना विभाग दर्ता नं. ९३०/०७५–०७६
  • प्रेस काउन्सिल दर्ता नं. १७१/०७५–०७६
  • फोन नं.: +९७७ २५ ५८२६९०
  • मोबाइल नं.: +९७७ ९८४२०३७४०२
  • इमेल: pradeshportal@gmail.com
 
 
  • प्रबन्ध सम्पादकः प्रेमप्रसाद बास्तोला
  • प्रबन्धक :शुसिला उप्रेती
  • कार्यकारी सम्पादक :प्रकाश बञ्जरा
  • सह सम्पादक :शिशिर भट्टराई
  • प्रमुख संवाददाता :सुबिन बिश्वकर्मा
  • मार्केटिङ प्रमुख :देवराज पुरी
 

Copyright © 2018 / 2022 - Pradeshportal.com All rights reserved