शायद अब सिक्किम जान्नँ

  • मंसिर १, २०७५
  • ३१५३ पटक पढिएको
  • चेतन धमला
alt

दशैंको टीकाको भोलिपल्ट बिहान खनारको चिया दोकानमा सन्तोष, ईश्वर र म दशैं गफमा थियौं । ईश्वरले बिनाप्रसङ्ग सिक्किम घुम्न जाने प्रस्ताव ल्याए । मैले त्यहीँबाट रोहितलाई फोन गरेर सिक्किम घुम्न जाने कुरा सुनाएँ । एकाएक भोलिपल्टै सिक्किम जाने योजना बन्यो ।

दशैंको टीकाको पर्सिपल्ट बिहान म, रोहित र रबिन परिवारसहित सिक्किमको यात्रामा निस्क्यौं । सिक्किम जान प्रस्ताव गर्ने ईश्वर भने यात्राका साथी भएनन् । ३ परिवारको ९ जनाको टोली इटहरीबाट बिहान ७ बजे सार्वजनिक बस चढेर सिक्किमको यात्रामा निस्कियो ।

इटहरीबाट करीब २ सय ५० किलोमिटर पर रहेको भारतकै प्रमुख पर्यटकीय ठाउँमध्येको एक सिक्किम मेरो लागि नयाँ ठाउँ थियो । सात समुद्र पार गरेर देश विदेश घुमेको रोहितका लागि पनि ‘नजिकको तीर्थ हेला’ भने झंै सिक्किम नयाँ नै रहेछ । हाम्रो टिममा सिक्किम आएगएको जान्नेसुन्ने रबिनमात्रै ।

गाडीका सबै कर्मचारीले कम्पनीको ड्रेस लगाएको, फोहोर राख्न गाडीभित्रै डस्बिन भएको, सिटमा मात्र मान्छे बोकेको, सिसी क्यामेरा जडान भएको, सफा चिटिक्क परेको सार्वजनिक बस, सूर्य उदाएतर्फ हुइँकियो ।

म, रोहित र रबिन बसको पछाडिको सिटमा एकै ठाउँमा बस्यौं । बसको अगाडि राखिएको मोनिटरमा आउँदै गरेको अघिल्लो स्टेसनको जानकारी आइरहेको थियो । सिट सङ्ख्या जति मात्र यात्रु बोकेको, तोकिएको स्टेसनमा मात्र रोकिने, भाडामा कतै बार्गेनिङ नगरी तोकिएको भाडा लिइरहेको सार्वजनिक बसमा थियौं हामी । थोत्रा बस, कोचाकोच यात्रु, मनरी भडा खेप्न बानी परेर होला यत्तिको सुविधा पाउँदा हामी दङ्ग थियौं ।

पूूर्वी नेपालमा पछिल्लो समय नयाँ बस चल्तीमा छन् । पुराना गाडी विस्थापित भइरहेका छन् । परिवर्तनका लागि धेरै समय आवश्यक नहुने रहेछ भनेर यिनै बस र निजी क्षेत्रको प्रशंसा गर्दै हामी काकरभिट्टातर्फ जाँदै थियौं । सिक्किम आउजाउ गरेका रबिनलाई रोहितले कहाँकहाँ जाने कहाँ बस्ने सबै म्याप बनाउन आग्रह गरे । सिक्किमका भुक्तभोगी रबिनले ‘सब मेरो काम हो । ढुक्कले बस्नुस्’ भनिदिए ।

chetan dhamala pradesh portal (2) 1 काकरभिट्टाबाट सिक्किम जानका लागि एउटा ट्राभल एजेन्सीमार्फत् रबिनले एउटा गाडीको बन्दोबस्त गरेका रहेछन् । तर, त्यो गाडीका लागि हामीले त्यहाँ २ घण्टा पर्खनुपर्ने भयो । हामीले २ घण्टा पर्खनुभन्दा अर्को गाडी लिएर जानु उपयुक्त ठान्यौँ । भारु ६ हजारमा एउटा गाडीले हामीलाई सिक्किमको गान्तोक पु¥याइदिने भयो । २ जना बच्चासहित हामी ९ जना गाडी चढ्यौं । जब नेपालको बोर्डर पार गरेर भारत पुगियो तब गाडीका चालकले भने ‘गान्तोक पुगुन्जेलमा म एक ठाउँमा मात्र गाडी रोक्छु । भन्नुस् कहाँ रोक्ने हो ?’

‘हामी त घुम्न हिँडेको । राम्रो ठाउँमा रोकिन्छाँै, हेर्छौँ, फोटो खिच्छाँै । भोक लागेको ठाउँमा खान्छौँ । हतार गर्दैनाँै ।’
चालकले रुखो स्वरमा फटाफट भने, ‘फेरि म काकरभिट्टा नै आउनु छ । १० बजे बोर्डर सिल हुन्छ । तपाईंहरु ढिलो गर्नुहुन्छ भने मलाई २ दिनको भाडा दिनुपर्छ ।’

चालकको कुरा सुनेर हामी मनमनै रिसायाँै । गाडी चेन्ज गर्ने कि भन्ने पनि सोच्यौं । तर, केटाकेटी बुढाबुढी छन् कति पटक चढ्ने, ओर्लिने गर्नु जाऔं भन्ने सोचेर त्यही गाडीमा अघि बढ्यौं । टिष्टा किनारमा लगेर चालकले गाडी रोके । हामी आधा जति भेजिटेरियन थियौँ । तर त्यहाँ कुनै होटल भेजिटेरिएन पाइएन । कपको मेघीमा तातोपानी हालेर खाइयो ।
करिब २ किलोमिटर जति अघि बढेपछि याद भयो रबिनको ज्याकेट त्यही होटलमा छुटेछ ।

गाडी चालकलाई निकै महङ्गो ज्याकेट छुट्यो फर्केर लिन जाऔं भनेको मान्दै मानेनन् । नमानेपछि हामीले ती चालकलाई फर्कँदा ज्याकेट राखिदिनू भनिदिनुस् है त भनेर अनुरोध ग¥यौं । चालकले हुन्छ भन्ने शैलीमा टाउको हल्लाए । हामी अघि बढ्यौं ।

सफा चिटिक्क परेको विकसित सिक्किम हेर्ने रहरले दौडेका हामी झमक्क साँझ परेपछि गान्तोकको देउराली बजार पुग्यौं । रबिनले क्यासिनो सिक्किम अगाडी पु¥याइदिन आग्रह गरे । तर, चालक मान्दै मानेनन् । निकै अनुरोध गरेपछि चालकले क्यासिनो सिक्किमसम्म पु¥याइदिए । क्यासिनो सिक्किम नजिकैको होटलमा रबिन पहिले पनि बस्ने गरेका रहेछन् । हामी त्यही होटलमा गयौं । काउण्टरमा गएर रोहितले रुमको कुरा गरे । होटलवालाले रुमको बारेमा जवाफ नै नदिई क्यासिनो आउनु भएको हो भनेर प्रतिप्रश्न गरे । मैले भनेँ, ‘होइन ।’ होटलवाला बोल्नै छाडे । क्यासिनो जाने त्यहाँ बस्दा रहेछन् क्यारे । हामी अर्को होटल जाने सोचमा पुग्यौँ ।

बल्ल होटलवालाले सहयोगीलाई रुम देखाइदेऊ भनेर अह्राए । रुम हेरेपछि हामीले चार्ज कति हो भनेर सोध्यौँ । उनले भारु ३ हजार भने । अरु बोल्दै बोलेनन् । त्यही होटलमा बस्ने योजनामा गएका हामीलाई होटलवालाको व्यवहार देखेर त्यहाँ बस्नै मन लागेन । हामी देउराली बजार नै फक्र्याैं । त्यहाँ एउटा राम्रै होटलमा पुगिएछ । रुम हेर्यौं राम्रो लाग्यो । रेट सोध्यौँ भारु २ हजार ५ सय । हामी त्यहीँ बास बस्यौं ।

हामी इन्टरनेटको लतमा फसिसकेका रहेछौं । तर होटलमा इन्टरनेटको सामान्य सुविधा पनि रहेनछ । बाथरुममा सामान्य चप्पल, तौलिया र सानो साबुनको टुक्रा पनि रहेनछ । रुम बुक गर्दा केही काम परे ३०० नम्बरमा फोन गर्नु भनेको थियो । फोन ग¥यो, उठाउँदै नउठाउने । काउण्टरमा पुग्दा अघि नै चेन गेट लागेको रहेछ । बिहान ६ बजेसम्म चेन गेट खुलेन । गेट खुलेपछि काउण्टरमै गएर मैले कम्प्लेन गरेँ ।

उसले हलुका जवाफ दियो, ‘आज मज्जाले निदाइएछ दाइ ।’ भारु २ हजार ५ सय तिर्दा पनि इटहरीमा नेपाली १ हजार रुपैयाँमा पाइने रुमको जति सुविधा नपाउँदा र होटलवालाको बोलीचाली देखेर बेकार आइएछ भन्ने निष्कर्षमा म पुगें । बिहानै हामी नजिकैको अर्को होटलमा सर्यौं । त्यो होटलको काउण्टरमै होटल मालिक रहेछन् । उनले हामीलाई साइड सिनका लागि गाडी पनि व्यवस्था गरिदिए ।

‘गाडी दिनभरिका लागि हो लानुस् । उसले १० वटा प्वाइण्ट घुमाउँछ । अन्त कतै जाने भए पनि जान सक्नुहुन्छ । एउटा गाडीको दिनभरिको भाडा भारु पैंतीस सय दिनू ।’
हामी यही शर्तमा २ वटा गाडी लिएर ९ जनाको टिम सिक्किमको साइड सिनमा निस्कियौँ । गान्तोकबाट केही तल एउटा वाटर फल्स भन्ने ठाउँ रहेछ, सानो झरना । घरछेउको त्यस्तो सुन्दर नमस्ते झरना हेरेको मलाई त्यो त बेकार लाग्यो । तर त्यहाँका स्थानीय र सरकारले त्यति सामान्य ठाउँलाई त्यस्तो महत्व दिएर प्रमोसन गरेको देख्दा हामीले केही गर्न नसकेको महसुस भयो । त्यहाँ भारु ५० तिरेपछि स्थानीय पोशाक लगाउन पाइने रहेछ । त्यहाँ जानेले त्यही पोशाक लगाएर फोटो खिचाउँदा रहेछन् । हामीले पनि त्यही गर्यौं ।

संयोग कस्तो भएछ भने बच्चाले लगाएको पोशाक घिस्रिएछ र केमा अड्केर अलिकति च्यातिएछ पनि । हामीले सरी भन्यौँ । तर, उसले मानेन । पुरै कपडाको पैसा तिराउन खोज्दै थियो हामीले थप भारु ५० दियौँ र सरी भनेर हिसाब मिलायौँ ।
स–साना वस्तु तर हेर्दा मन भुलिने गरी धेरै चीज बनाएको रहेछ सानो ठाउँमा । केटाकेटीसँग हामीले केही ढिला गर्यौं । पार्किङमा आएर गाडी चढ्यौँ । चालकले भने, ‘छिटो छिटो गर्नु है ६ बजेपछि अर्को दिनको भाडा लाग्छ । अघिल्लो दिन नै गाडी चालकबाट हैरान भएका हामी भोलिपल्ट फेरि उही कुरा शुरु हुँदा तर्सियौं । अब नजिक छ प्वाइण्ट भन्दै टावर हराउँदै गयो । हाम्रा लागि ती अति नै सामान्य ठाउँ थिए । मैले भने यस्ता १० ठाउँ हामीलाई लानु पर्दैन । यी १० ठाउँमध्ये सबैभन्दा राम्रा ३ वटा ठाउँ मात्र लानु हामीलाई । उसले खुशी हुँदै हुन्छ भन्यो ।

उसले हामी बसेको होटल नजिकैको गुम्बा लग्यो । हामी केहीबेर अल्मलियाैँ । त्यसपछि नजिकै म्युजियम रहेछ त्यहा गयौँ । गान्तोक बजार हेर्नका लागि रोपवे रहेछ, हे¥यौं । यिनै ठाउँ हेरेर हामी पार्किङमा आयौँ । अब अर्को गन्तव्यमा जाने गरी हामी गाडी चढ्यौं । तर चालकले भने, ‘घुम्ने ठाउँ सकियो ।’

मैले भनेँ, ‘मुख्य ३ ठाउँ जाने भनेको भर्खर एक ठाउँ आइयो ।’ उसले जवाफ फर्कायो, ‘गुम्बा हेर्नुभो, म्युजियम हेर्नुभो र रोपवे हेर्नुभो, ३ ठाउँ भएन ?’ हामी त छक्क पर्यौँ । १ ठाउँमा गाडी रोकेर तीनतिर आँैला देखाएपछि सिक्किममा ३ वटा प्वाइण्ट हुँदो रहेछ ।

भारतकै प्रमुख पर्यटकीय गन्तव्यको रूपमा चिनिने सिक्किमका होटलवाला र सवारी चालकको व्यवहार देखेर म अकमक्क भएँ । पैदल हिँड्दै होटल आएँ । त्यो पहाडको शहर कस्तो न सफा होला भनेको साँघुरो सडक, धुलो र जाम देखेर नमज्जा लाग्यो । सिक्किमको मूल समस्या नै पार्किङ रहेछ । त्यहाँको सरकारले सक्नेसम्म त प्रयास गरेकै रहेछ तर व्यवस्थापन हुनै नसकेको ।

त्यहाँको आम्दानीको एउटा स्रोत नै पर्यटन हो तर पर्यटकको सिधा सम्पर्क हुने यातायात र होटलमै अतिथि सत्कार नहुनु अर्को दुखद पक्ष लाग्यो । होटलमा आएर होटलका साहुलाई मैले यही कुरा सुनाएँ । होटल साहु रिटायर्ड प्रोफेसर रहेछन् । उनलाई मैले भेडेटारदेखि पोखरा, मुस्ताङ र सोलुखुम्बुको बयान गरें । उनले आफ्ना ठाउँका कमजोरी स्वीकारे र नेपाल आउने इच्छा व्यक्त गरे ।

साँझमा हामी गान्तोकको एमजी रोड (गान्धी मार्ग) गयौँ । काठमाडांैको दरबार मार्गजस्तै जस्तै रहेछ । त्यहाँ कुनै पनि किसिमको सवारी लान नपाइने रहेछ । सफा, धुलोरहित, साँझमा बत्तीको झिलिमिलीले निकै सुन्दर । सिक्किम घुम्न जाने त्यहीँ गएर फोटो खिच्ने र रमाउने गर्दा रहेछन् । त्यो बाहेक गान्तोकको अर्को राम्रो ठाउँ मेरो आँखामा परेन ।

जुवा खेल्न होइन खेलेको हेर्न क्यासिनो जाने रहर थियो । क्यासिनोमा खास के हुन्छ भन्ने जान्न खुब मन थियो । त्यो रात क्यासिनो सिक्किम जाने अवसर पनि मिल्यो । क्यासिनोभित्रको कथा अर्को पाटो हुने नै भयो ।

दशैंको बेला घुम्न निस्किएका हामी गलत गन्तव्य र बिनायोजना हिँडेर पनि खासै रमाउन सकेनौं । हामीले यात्रा छोट्याउने निधो ग¥यौं । त्यही होटलमार्फत् एउटा गाडी लिएर हामी दार्जीलिङतर्फ लाग्यौं । जाँदा बाटोमा खाना खाएको ठाउँमा छोडिएको ज्याकेट लिनु थियो । त्यही होटलमा रोकियौँ र ज्याकेटको कुरा ग¥यौं । ज्याकेट त उही हामीलाइ सिक्किम लाने गाडीको ड्राइभरले नै लगेछ । जसरी पनि ज्याकेट ल्याइदिनु भनेको छ भनेर त्यो ड्राइभरले आधा घण्टा पर्खेर ज्याकेट लगेछ । रुन्चे हाँसोजस्तै भयो । हरेक ठाउँमा मानिस यसरी ठगिइरहेका छन् र पनि मानिस ‘सिक्किम सिक्किम’ भनेर गइरहेका छन् ।

सिक्किममा धेरै राम्रा ठाउँ पनि होला जहाँ हामी पुगेनौँ होला तर हामी जहाँ पुग्यौँ त्यहाँको आतिथ्य सत्कार पटक्कै राम्रो थिएन । यति कमजोर आतिथ्य सत्कार हँुदा पनि उनीहरूले आफ्नो सानो ठाउँलाई प्रचार गर्नाले उनीहरू अगाडि भए ।
हामी भने हाम्रो यस्तो सुन्दर प्रकृतिको प्रचार गर्न नसकेर ‘झत्ते ठाउँ’ खोज्दै हिँडिरहेका छौँ । घरछेउको जेफाले डाँडा नपुगेका, सोलुको सुन्दरता नदेखेका, मुस्ताङको माटो नसँुघेका हामी सस्तो प्याकेजमा थाइल्याण्ड र दुबइ गएर फेसबुकमा फोटो हालेर पर्यटन प्रवद्र्धनको गफ चुटिरहेका छौँ । सिक्किम यात्राले हामीलाई यही सिकायो । हामीले सल्लाह ग¥र्यौं, ‘घुमफिर त गर्नैपर्छ तर पहिले देश घुमौं । सिक्किम चाहिँ अब नजाऔँ ।’

Sathichetan@gmail.com

प्रतिक्रिया दिनुहोस

महिला सञ्जालका गतिविधि गाउँगाउँमा पुर्याउन इटहरीकी उपमेयर संगीता चौधरीको आग्रह

इटहरीः इटहरी उपमहानगरपालिकाकी नव निर्वाचित उपमेयर संगीता कुमारी चौधरीले महिला संजालका गतिविधी गाउँगा ...

खेलाडीको विवरण संकलन गर्दै प्रदेश खेलकुद विकास बोर्ड

इटहरीः प्रदेश नम्बर एक सरकारको सामाजिक विकास मन्त्रालय अन्तर्गत रहेको प्रदेश खेलकुद विकास बोर्डले प् ...

गरिमा बैंकको वित्तीय साक्षरता कार्यक्रम इटहरीमा सम्पन्न, एक सय तीस बढीलाई बैंकिङ्ग शिक्षा

इटहरीः नेपाल राष्ट्र बैकबाट ‘ख’ बर्गको वित्तीय कारोबार गर्न इजाजत पाएको गरिमा विकास बैँक ...

इष्ट टुरिजम इभेन्ट म्यानेजमेन्ट एण्ड मिडिया प्रालिद्धारा प्रकाशित

प्रदेश पोर्टल डटकम

इटहरी उपमहानगरपालिका, सुनसरी, कोशी, नेपाल

  • कम्पनी दर्ता नं. १९४७९७/०७५/०७६
  • स्थायी लेखा नं. ६०६६४३६५८
  • सूचना विभाग दर्ता नं. ९३०/०७५–०७६
  • प्रेस काउन्सिल दर्ता नं. १७१/०७५–०७६
  • फोन नं.: +९७७ २५ ५८२६९०
  • मोबाइल नं.: +९७७ ९८४२०३७४०२
  • इमेल: pradeshportal@gmail.com
 
 
  • प्रबन्ध सम्पादकः प्रेमप्रसाद बास्तोला
  • प्रबन्धक :शुसिला उप्रेती
  • कार्यकारी सम्पादक :प्रकाश बञ्जरा
  • सह सम्पादक :शिशिर भट्टराई
  • प्रमुख संवाददाता :सुबिन बिश्वकर्मा
  • मार्केटिङ प्रमुख :देवराज पुरी
 

Copyright © 2018 / 2022 - Pradeshportal.com All rights reserved